ZANATI U POKRETU

„…Ni se moglo kupit i se moralo postolara nać, tamo jedan Žminjac je dohaja nama doma, i po cili dan nam je to popravlja, reguliva te pastole. A ča bimo bili obuli da ga ni bilo?“

(A. B., 1939., Gržini)
Postolari, oko 1910. PPMI-49095

Do otvaranja prodavaonica po selima i manjim mjestima putujući trgovci uvelike su olakšavali život ljudima opskrbljujući ih potrepštinama. Osim od njih, veliku pomoć imali su i od putujućih zanatlija. Budući da nije svatko znao popraviti primjerice cipele, odjeću ili posuđe, dolazak tih majstora u selo bio je i više nego dobrodošao. Putujući zanatlije svoj su alat nosili sa sobom, a usluge su obavljali po kućama. Zadržavali su se i na sajmovima. Iako je novčana zarada bila prioritet, tek su je rijetki i dobivali jer su im usluge plaćali hranom, žitom, platnom ili onim što su već imali.

Detalj s izložbe

Poslije Drugog svjetskog rata pojavljuju se i se prvi samouki ili izučeni zanatlije (krojači, postolari, stolari, ličioci…). Postolari kao putujući majstori bili su jedni od traženijih zanatlija u Istri. Do obuće se teško dolazilo i nije si ju mogao svatko priuštiti. Cipele su se često nosile dok se nebi raspale. Tko je mogao naručivao bi novi par cipela za izradu, no najviše su se popravljale stare. Žminj, Sveti Petar u Šumi i Pazin ističu se kao mjesta gdje je bilo najviše postolara kod kojih se nosilo obuću na popravak ili koji su obilazili okolna sela. Na područje sjeverne Istre dolazili su i postolari iz Slovenije.